Անհնար է ճեղքել տգիտության բետոնապատը

Երևի նկատել եք, որ վաղուց լուրջ գրառումներ չեմ անում։ Նախ` անիմաստ եմ համարում։

Երկրորդ` նյարդերս ու քայքայված առողջությունս փորձում եմ խնայել։

Երրորդ` տրամադրություն չկա։

Հիմնական ընթերցողներս մի բուռ ընկերներ են, որոնց մի մասն ինձ բարեկամ դարձած, ինձ համար հարազատ մարդիկ են, գաղափարակիցներ, որոնք ինձնից ոչ պակաս գիտեն, թե ով ենք մենք, ինչ խորը ճահճում ենք գտնվում։

Եթե մեկևկես հազարամյակում Խորենացու «Ողբ»-ից սրանք դասեր չեն քաղել, մեծն Թումանյանը, Րաֆֆին, Շիրվանզադեն, Վրթ. Փափազյանը, Տերյանը, զորավարներ Անդրանիկը, Նժդեհը ոչինչ չեն կարողացել անել իրենց հանճարով` սրանց սովորեցնելու, դաստիարակելու, փրկելու համար, ես` սովորական մահկանացուս, ի՞նչ պիտի անեմ։ Ու մեր բոլոր մեծերն հիասթափված են հեռացել կյանքից` հասկանալով իրենց անզորությունը` տգիտության բետոնապատը ճեղքելու գործում։ Անգամ Անդրանիկին, Նժդեհին են դավաճանել, որի համար վերջինս սրանց ապերախտ է անվանել։

Վարդգես ՕՎՅԱՆ

Մեկնաբանություններ